name

folgje ús

Facebook Twitter Google

 

Oersettingen Eppie Dam, 2015

Fan W.B. Yeats, út: Last Poems 1936-1939
The Collected Poems of W.B. Yeats

image eppie dam poëzij oersettingen

 

 

Eppie Dam - Fers2, 3 oktober 2015

It Betize Famke

A Crazed Girl

 

Dat betize famke dat muzyk betinkt,

har dichtkeunst dûnsjend oer de kaai,
har siel net langer part fan harsels,
kliuwend, fallend, se hie gjin grûn,
weikrûpt tusken de fracht fan in skip,
knibbelskiif stikken, dat famke sis ik
is in moai en nommel ding – of in ding
heroys ferlern gien, heroys wer fûn.

Kin neat skille watfoar ramp har trof,
se stie mei fertwivele sangen omwûn,
wûn, wûn, en se makke yn har triomf,
dêr tusken de balen en kuorren yn,
klanken sûnder nei te kommen idee,
mar song: ‘O seesike, longerjende see.’

 

 

 

ûnder Ben Bulben / VI

Under Ben Bulben / VI

 

Oan Ben Bulbens barre foet

yn Drumcliffs grûn leit Yeats foargoed.
In foarfaar hat der oait syn tiid trochbrocht
as predikant, de tsjerke stiet der noch.
Yn ’e barm in krusifiks.
Gjin marmer of in spreuk fan niks.
Yn kalkstien, skaaimerk fan dit lân,
grifken se de wurden fan syn hân:

Sjoch koel as in stjer
op libben, op dea.
Ruter, fuort mar wer!


4 septimber, 1938

 

 

 

 

Fan W.B. Yeats, net bondele (1921)

Eppie Dam - Fers2, 19 septimber 2015

 

Iensum de seemok heal yn ’e slom

‘Lonely the seabird lies at her rest’

 

Iensum de seemok heal yn ’e slom

warleas en faai as in flok op ’e wyn,
of sykjend om bút de hoale yn
ûnder in weach fan wytkoppich skom.

God is net oan de fûgels ferskynd.

De see-earn hat him nei swalkjen set
yn ’t blau-djip fan de heechste loft
dêr’t ieneach Dei syn stoarjen sjocht;
hij hat frede mei syn wyldfrjemd hert.

God is net oan de fûgels ferskynd.

Mar binn’ no ek de swannen op ’e tôch?
De mar is leech: wêrom flechtsje hja
wytwjuk oan wytwjuk, en wêr op ta?
Hat in swan oan in swan net genôch?

God is net oan de fûgels ferskynd.

 

 

 

Fan W.B. Yeats, út: Last Poems 1936-1939
The Collected Poems of W.B. Yeats

 

Al Dy Bylden

Those Images

 

Wat as ik dy freegje soe

om út it hoal fan de geast?
It jout dy mear ferhef asto
bij sinne en wyn ferkearst.

Ik ha dy noait frege en rin
yn Moskou of yn Rome om.
Lit dat geflean gewurde
en rop de Muzen werom.

Sykje leaver al dy bylden
samar yn ’t wyld te sjen,
de liuw en de faam,
de hoer en it bern.

Sjoch hoe’t heech yn ’e loft
de earn fan frijheid wit,
werken de fiif, it hânfol
dat de Muzen sjonge lit.

 

 

 

 

Fan W.B. Yeats, út: The Wild Swans at Coole (1919)

Eppie Dam - Fers2, 4 septimber 2015

 

In Ierse Fleander Sjocht Syn Dea Oankommen

An Irish airman foresees his death

 

Ik wit dat ik myn lot temjitte flean

heech mids de wolken oan ’e himel set;
dy’t ik befjochtsje haw ik neat op tsjin,
dy’t ik beskermje binn’ net yn myn hert;
myn lân is oars net as Kiltartan Cross,
myn folk de earmelju út dy kontreien,
myn ein makket bij har gjin triennen los
en gjin mins dêr sil ’t der better fan krije;
gjin wet of plicht hat mij ’t gefjocht opdroegen,
gjin sprekker, noch ’t jûchheien fan de kloft;
in iensume ympuls fan grut fernoegen
dreau mij ta dizze reboelje yn ’e loft;
ik hifke en woech de dingen ien foar ien:
de jierren te gean waarden leech en omdoch,
leech en omdoch as de jierren al gien –
dit libben mei dizze dea yn lykwicht brocht.

 

 

 

In Man Wurdt Wizer Mei de Jierren

Men improve with the years

 

Ik bin deawurch fan myn dreamen;

in ferware, marmeren triton
tusken de streamen;
en ik sjoch de hiele dei
nei dit bloedmoai frommes
as hie ik in boek iepenslein
by in byldmoai frommes,
bliid dat ik de eagen sêdzje kin
of de oeral op fertochte earen,
it genot dat ik wiis wurden bin,
want in man wurdt wizer mei de jierren;
en dochs, en dochs,
is dit myn dream, of is it wier?
O ik woe dat ik dij tsjinkaam wie
doe’t de jeugd noch yn mij brânde!
Mar ik wurd âld tusken dreamen,
in ferware, marmeren triton
tusken de streamen.

 

 

 

 

Fan W.B. Yeats, út: Responsibilities (1914)

Eppie Dam - Fers2, 3 july 2015

 

I – Oan in Bern Dat Dunset op ’e Wyn

I – To a child dancing in the wind

 

Dunsje mar ta, do bern op it stran;

wat soesto bang, mei wille en tier
bij brâning en stoarm oan ’e hân?
En gisel-skodzje aanst út dyn hier
de wiet-sâlte drippen fan de see;
jong asto biste seachst noch nea
it dwaze bestel – hast gjin idee
fan leafde sa goed sa kwea,
of dat Dea de hurdste wrotter kiest

en it nôt moat de gollen noch yn.
Wat soesto bang foar de mok dy’t kriest
en it spoekjend gegûl fan ’e wyn?

 

 

 

II – Twa jier letter

II – Two years later

 

Hat nimmen sein dat sokke moedige

leave eagen mear leare moatte eins?
Of dij warskôge foar de breinroerige
wanhoop fan motten it fjoer ynflein?
Ik hie it sizze kind; mar do bist pril,
en ús praat is nacht en dei ferskil.

O do silst gripe alles wat se dij biede,
en miene, de wrâld is op freonskip út,
krekt as jim mem foar leafde bliede,
like bot skeind bij einbeslút.
Mar ik bin âld en do bist pril,
ik praat barbaars en hâld my stil.

 

 

 

 

Fan W.B. Yeats, út: In the Seven Woods (1904)

Eppie Dam - Fers2, 20 juny 2015

Werom’t de Tuken Fertoarren

The Withering of the Boughs

 

Ik skriemde doe’t de moanne tsjin de fugels brimme:

‘Lit de ljip roppe wêr’t er wol, de wylp krite sûnder erch,
ik langje nei it swiet fan dyn teare en treastfolle stimme,
want de wegen fine gjin ein, en myn geast gjin krûpyn.’
De huningbleke moanne lei deun tsjin de slûge berch,
en ik foel yn ’e sliep op de iensume Echtge fan streamen.
Gjin tûke fertoarre troch winterse wyn,
de tûken fertoarren om’t ik se fertelde fan myn dreamen.

Ik wit fan de blêdige paden dêr’t de heksen bij swarre
dy’t komme mei har pearels yn ’t hier en jern op ’e spoel,
en har heimich gnizen út ’e djipten wei fan de marren;
ik wit wêr’t in skiere moanne driuwt, wêr’t it Danaan-folk
har dûnsen opwynt en ôfwynt, wylst it twiljocht koel
it eilângrien ferblikket, geande dêr’t skomflokken glimme.
Gjin tûke fertoarre troch winterse wyn,
de tûken fertoarren om’t ik se fertelde fan myn dreamen.

Ik wit fan it sliepperich lân dêr’t altyd de swannen fleane,
keppele mei gouden wjukken, twa oan twa, sjongendewei.
Dêr swalkje en hearre dat liet in kening en in keninginne;
sa lokkich en wanhopich hat it se makke, sa dôf en sa blyn
fan wiisheid, dat se swalkje oant har lêste libbensdei;
ik wit it, en de wylp en de ljip, op de Echtge fan streamen.
Gjin tûke fertoarre troch winterse wyn,
de tûken fertoarren om’t ik se fertelde fan myn dreamen.

 

 

 

 

Fan W.B. Yeats, út: In the Seven Woods (1904)

Eppie Dam - Fers2, 7 juny 2015

 

It Lan fan Lok

The Happy Townland

 

O grif mannich sterke boer

De lytse foks dy mompele:
En wát mei ’t ivich lijen?’
De sinne lake minlik,
de moanne luts my oan ’e leie;
mar de lytse reade foks dy mompele:
O lûk him net oan ‘e leie,
hij reizget nei it lân fan lok,
de wrâld syn grutste flok.’

Wannear’t it sa heech oprint
dat der stutsen wurdt of houd,
rikke se nei mânske swurden
oan tûken fan sulver en goud;
mar elk dy’t sneuvelt, komt oerein
en libbet fierder sa’t er wend is.
Wat in gelok dat har ferhaal
bij it minskdom net bekend is,
want o, dat sterke boerefolk
dat dan de skep derhinne smiet,
har hert wie as in drinkkûm
dêr’t men gjin drip yn sitte liet.

De lytse foks dy mompele:
En wát mei ’t ivich lijen?’
De sinne lake minlik,
de moanne luts my oan ’e leie;
mar de lytse reade foks dy mompele:
O lûk him net oan ’e leie,
hij reizget nei it lân fan lok,
de wrâld syn grutste flok.’

Michaël krijt syn trompet
dy’t er oan in hege tûke wit,
en hij blaast in lytse ridel
as it jûnmiel op ’e tafel stiet.
Gabriël komt mei in fisk
bij de marswâl wei, en praat
oer wûnders dêr, fan minsken
rinnend oer in wetterpaad;
hij toant grutsk de âlde hoarn
fan hamm’re stiel, en drinkt
oant er fredich yn ’e sliep falt
op ’e wâl fol stjerreblink.

De lytse foks dy mompele:
En wát mei ’t ivich lijen?’
De sinne lake minlik,
de moanne luts my oan ’e leie;
mar de lytse reade foks dy mompele:
O lûk him net oan ’e leie,
hij reizget nei it lân fan lok,
de wrâld syn grutste flok.’

 

 

 

 

Fan W.B. Yeats, út: The Wind among the Reeds (1899)

Eppie Dam - Fers2, 25 maaie 2015

 

Hij Heart it Gulen fan de Sigge

He Hears the Cry of the Sedge

 

Ik swalkje oer de igge

fan dizze godferlitten poel
dêr’t de wyn gûlt yn ’e sigge:
‘Noch earder brekt de spoel
dy’t ús planeet yn rûnten mealt,
en smite hannen yn ’e mar
de flaggen fan west en east,
en ferlije de stjerren fan kjeld
as datstó ien nacht sliepe silst
liif oan liif mei har.’

 

 

 

Hij Heart it Gulen fan de Reiden

He Hears the Cry of the Sedge

 

Ik swalkje troch de greiden

oan dizze godferlitten plas
dêr’t de wyn gûlt yn ’e reiden:
‘Noch earder brekt de as
dy’t stjerren yn ’e romte hâldt,
en smite hannen yn ’e mar
de flaggen fan west en east,
en ferbargje de seeën har sâlt,
as datstó ien nacht sliepe silst
liif oan liif mei har.’
 

 

 

 

Fan W.B. Yeats, út: The Wind among the Reeds (1899)

Eppie Dam - Fers2, 10 maaie 2015

 

It Liet fan Swalkjende Aengus

The Song of Wandering Aengus

 

Ik socht yn ’t nutebosk beskûl

omdat myn kop fol gleonens wie,
en bruts in tûk’ ôf, skylde him
en heakke ’n beike oan in trie;
en wite motten fleagen om,
en motte-stjerren dôven út;
it beike yn ’e stream joech mij
in sulveren forel as bút.

Ik lei it fiskje op ’e grûn
en blaasde ’t fjurke heger op;
dêr klonk gerissel op ’e grûn
wylst ien mij bij de namme rôp:
in glimmend famke waard de fisk
mei appelblossem yn ’t hier.
hja rôp myn namme en ferdwûn,
waard wei yn ’t blinken fan moarns ier.

Oer hichten en troch djipten gien,
sa bin ik âld mei swalkjen woarn;
moarn fyn ’k har werom en priuw
har lippen, krij har bij de hân
en rin troch heech, bestipp’le gers,
en plôkje al myn libbenswei
de sulv’ren appels fan de nacht,
de gouden appels fan de dei.

 

 

Gebrûk makke fan de Nederlânske oersetting fan Ivo van Strijtem.

 

 

 

Hij Jout de Wylp in Beskrobbing

He Reproves the Curlew

 

Owylp, kryt net langer yn ’e loft sa skier

of ínkeld oars oer ’t wetter fan it swin;
dyn ienlik kriten bringt mij wer yn ’t sin
eagen fol passy en lang slagg’rich hier
bij mij yn weagen útspraat oer de lea:
it kriten fan de wyn docht mij al sear.

 

 

 

 

Fan W.B. Yeats, út: The Rose (1893)

 

De Twa Beammen

The Two Trees

 

Leafste, stoarje yn dyn eigen hert,

de hillige beam dy waakst yn dij;
fan wille rinne de hillige tûken út
en alle triljende blossems derbij.
De feroarjende kleur fan syn frucht
hat oan de stjerren har gloede jûn,
de fêstens fan syn woartels djip
de tsjustere nacht har rêst yn fûn;
it skodzjen fan syn griene krún
joech oan de weagen har meldij,
makken myn lippen ien mei muzyk,
al mompeljend in tsjoenliet foar dij.
Dêr gean de Herten yn rûnten om,
de lôgjende rûnten fan al den dei,
winend, winteljend, hinn’ en wer,
it riedsel fan dûnsjend blêd benei;
tinkend oan al dat útskodde hier
en de fleanende sandalen sa rêd,
waakse dyn eagen fol teare noed:
leafste, stoarje yn dyn eigen hert.

Stoarje net langer yn ’t bitter glês
dat de duvel mei syn troanjemint
ús foarhâldt komt er ús foarbij,
of stoarje oars in koart momint;
want sa waakst in driigjend byld
dat de rûzige nachten beset,
iepen woartels ûnder de snie,
brutsen tûken, roetswart blêd.
Want alle dingen wurde toar
yn ’t glês fan duvels makkelei,
it troebel glês fan flak en mêd,
skepen doe’t God te sliepen lei.
Dêr, troch de brutsen tûken, gean
de ravens fan de woeljende siel;
flokkend, fladderjend, hinn’ en wer,
wrede klauwen en roppige kiel,
of se stean, snuvend yn ’e wyn,
mei raffelwjukken wiidút; – genês
fan har kâldens dyn ynleaf each.
Stoarje net langer yn ’t bitter glês.

 

 

 

De kleisang fan de aldman

The Lamentation of the Old Pensioner

 

 

Hoewol’t ik skûlje foar de rein

ûnder in beam sûnder gloarje,
stie myn stoel it tichtst bij it fjoer
yn elk selskip dat yn eufoarje
prate oer leafde of polityk –
mar Tiid soe myn gedaante feroarje.

Wylst baaskes wer mei stokken slaan
foar de ien-of-oare fiktoarje,
en de blagen balte oerstjoer
om it minsdom en syn histoarje,
lit ik myn tinzen gean oer de Tiid –
want Tiid soe myn gedaante feroarje.

Gjin frommes slacht de eagen op
nei ’n âld beam sûnder gloarje;
mar noch jeie fammen myn hert,
âlde flam wer yn ’e memoarje.
Flybkje sil ik de Tiid yn ’t gesicht –
want Tiid hat myn gedaante feroare.

 

 

 

It marleilan Innisfree

The Lake Isle of Innisfree

Eppie Dam - Fers2 jannewaris - febrewaris 2015

 

 

No kom ik oerein en gean, en gean op Innisfree ta,

en bou my dêr in klinte, makke fan tienen en liem:
njoggen rigen beantsjes en in bijekoer sil ik dêr ha,
en al myn dagen rin ik oer swietlûdich hiem.

Ik wit dat ik frede fyn, want frede dripket dêr gol
út ’e walen fan de moarn oant dêr’t it imerke ropt;
nacht is dêr ien gloede, middei fan poarperglâns fol,
en jûns tilt it beamte fan wjukrûzjen op.

No kom ik oerein en gean, want noait in nacht of in dei
of ik hear it wetter klokjen oan de seam fan de wiel,
en watfoar kant ik út rin, dy fan it paad of de wei,
ik kin syn rop noch hearre yn ’t djipst fan myn siel.

 

 

Gebrûk makke fan de Nederlânse oersetting fan Ben Cami