name

folgje ús

Facebook Twitter Google

 

Moanneman

Elske Kampen

 

 

image

 

 

 

Dy jun doe bij us walmjend fjoer, ’t wie raar,

Sjoch, sjoch skerp want ûnder de râne fan it tsjokke iis leit
likegoed de reade gloede noch as fan in hammer dy’t suver
krekt yn in lêste slach it hite izer noch fûleindich rekke hat
en dêr’t it fine kraachje simmerskom as fan in poppejurkje
fong yn froast it iennichst teare is, it iennichst leave is, mei
de swiete treast fan rook fan simmermoannen lyn yn lytse

beltsjes lucht bewarre.

 

En dêr’t in man, twa blauwe nachten wei no al, fier ûnder
de wite flakte skeat en doe mei swiere skonken en redens
oan ‘e fuotten earst ferheard noch draafde ûnder de hege
souder swier fan iis oant, as in astronaut as moanneman
wylst sêfte bûtenlûden yn syn earen dripten dimd as yn in
fiere dream, syn draven draaien waard.

 

Syn draaien lykas sakjen waard en stadichoan in kanteljen
en doe in lizzen krekt by it iepen plak dêr’t it wizen stomp
op rint en stikken en foar it sykjend each gjin ferdwynpunt
sichtber, inkeld iis, dêr’t inkeld iis mar is mei it pylkjend lûd
fan wyt akoestysk sjongen en op syn bêd fan boaiemblêden
de man yn djippe slomme.

 

Fers2, nû. 22, 12 desimber 2015