name

folgje ús

Facebook Twitter Google

 

poëzij

Oersetting fan Antjie Krog, Ut: Medeweten (2015)

Eppie Dam - Fers2 nû. 2.13, 11 septimber 2016

 

image eppie dam poëzij oersettingen: antjie krog

 

Myn beppesizzer en ik bouwe sankastielen

 

 

we bouwe sânkastielen bij de see fan Caesarea lâns

myn bernsbern en ik             krekt as bij de oare famkes op it strân
dideldeine har wriuwwaaksglânzige eagen en tsjokke swarte skaafselkrollen   de see
skittert stielblau en se lit út ’e fingers tinne tuorkes sân drippe
glêdskjirre amfoaradiggels bespikkelje it strân fan Caesarea

fan ’e moarn hat se har heit en mem frege om yn ’e keuken te bliuwen
en doe hakkele se yn har seis-jier-âlde Hebriuwse wurdfolchoarder:
‘fan mij ôf fuort gien Ouma, wil ek nie hê jy moet wees nie’
brûkte se de wurdtrochstammere bloedeigen dûbele ûntkenning
‘Ouma’s verskriklik lief vir jou.’ ‘Ek weet, Ouma, maar dit gehelp my nie’

bern mei de mûletreaste namme dy’t mij yn alle talen yninoar swije
lit      ik wol har ferline bij har weihelje yn ’e namme fan pine
yn ’e namme fan it ferlet om har fêst te hâlden    har hielje mei it heil
fan ús allegear dy’t altyd en altyd en noait út har libben ferdwine
wol har laitsjen sjen radslaggen meitsje lykas no – sulver en licht as in twiich
 
ik wol har fingertoppen ûntblynje tsjin it geloof yn ferneatiging
yn har helderreade swimbroekte liif sûst it fan de littekens
har gûlen yn fertrekhallen is in gelûd dat ik noait ferjitte sil
wat dócht in lichem mei sa’n gelûd wêr berget it sûnder skea safolle
smeekgebeden mei wache trêd rint se oer it sân myn proastige leafste lytse fin!

tsjin de midsiuwske sinne smar ik har de skouders yn mei sinnebrân
tsjin de bleakerjende Helleense akwaduktstien achter ús     tsjin
de delfallen blijreade pylders fan Herodes’ paleis dêr’t Paulus troch kening
Agrippa ferheard waard    tsjin de ferbroazeling    tsjin de ferblining    tsjin
baarnende pylkjende spearen en bloed oait hjir op Romeins grûngebiet

tsjin moslimfiskers en Rothschildfûnsen smar ik har de krêm dûbeldik op ’e rêch
deselde sinne deselde ferynlike gelûden deselde see deselde
liemreade diggels trillen    daagliks troch lichems like lichtfuottich as dy fan ús
   we grave in grêft om ús sânkastiel hinne wylst deselde
rûnomrocheljende tsjinwurdichheid fan god en wraak lichthollich

oer it strân sidderjen bliuwt    hoe reitsje we oait út ’e jiske
op dit helferljochte strân    út ús eigen ferplettere-wêzen en antwurd-
leazens    ús eigen ferskriklike stommens    ús dwaze folkswaan
donkertes dy’t yn earholten om foarrang stride mei ivich-nei-de-dea-oerhingjende
útspraken                                           súntsjes gripe golfkes har ankels beet

ús ûnôflosbere lichems sitte baaiend hjir op it sân oan ’e iene kant swimme
de moslimfamkes ûnder wriuwwaaksglânzige eagen en skaafselkrollen ik smar
de skonkjes yn fan it bloed fan myn bloed    de bienfoarming fan de dappere
krúsbonke    ik smar. ik gryp oan. war ôf. besykje te skilen. skep op wat driuwt.
mei gram yngiet tsjin in god dy’t fêsthâldt oan syn besteansrjocht troch bern te deadzjen

ik triuw de strânparasol djip yn it sân
en slaan de streepte handoeken iepen
we bouwe in sânkastiel en prate Afrikaans
se sjocht my oan en laket gol
myn bernsbern en ik op it strân fan Caesarea