name

folgje ús

Facebook Twitter Google

 

Bijlmer, 1995

Jeanne Swart - Fers2 nû. 5.7, 7 april 2019

 

image

 

 

Bijlmer, 1995, heerlik bont en levendig, ’n enorme frije dânsfloer foor ’n frou, as je maar street wise genoeg waren. Dat waar ik. Nou is ’t winter, koud, middenin ’e nacht, elkeen al op bêd. Ik bin onderweegs na huus toe, út de late dienst. Met de lift omhoog na de sesde en soa koud dat myn azem dampt. De lift komt út in ’t haltsy naast it trapportaal, met an ’e ene kant fan ’e lift de trap omleeg, an ’e ândere de trap omhoog en ’n paar stappen rechtút is dan de deur na de gallerij.

D’r sit ’n dranger op en ’n slot. Nachts in ’t halfdonker staan je altyd te soeken in je tas om ’e sleutel. Die leit beskúl op ’e booiem tussen de búsdoekys en oude kassabontsys, soa’t sleutelbossys dat doene. ’t Stinkt o soa na pis. Ik wil hier weg.

Dan hoor ik wat achter my. Ik skrik my doad. Myn hart klopt my in ’e keel. ’n Man sit op ’e traptree en kykt my an. Ik stoat een fan ’e sleutels in ’t gat, ’t is noch de goeie ok. Ik smyt myn hele gewicht teugen de deur. As hij mij mar niet achterna komt foordat de dranger de deur weer dicht het. Ik draaf na myn foordeur. Even later staan ik in myn keuken. Met alle lichten in ’e huus an en de ferwêrming die’t anslaat.

Ik set thee en ik nim ’n slok nim en foel my thús en roazich. En dan dink ik fan: die êrme jonge. Hij kin dêr wel an ’e trap fastfrieze. As ik ekstra thee maak en die in ’n fles giet, kin hij ’t onder syn jas doen en blyft hij wêrm fannacht, meskien. Der lait nag een brún boltsy op ’t ânrecht, sonder belêg, maar dêr mot hij ’t dan met doen.

“Do you want tea? Sir?”

Dink niet dat froege diensten na late diensten niet mâne: wij hadden se. Dus nou is ’t overdaags dat ik thúskom. En dêr staat hij, foor de lift. Jong, lang, kreas, donker, met ’n innimmende stim.

“I frightened you, didn’t I?” Hij kwam út Nigeria, studeert in Ruslând en waar útnoadigd deur ’n friend hier in ’e flat, mar die syn friendin het ’m wegstuurd. “I sleep in the church now.”