name

folgje ús

Facebook Twitter Google

 

Dwylsin

Sjieuwe Borger - Fers2 nû. 4.3, 11 febrewaris 2018

 

sjieuwe borger image

 

 

Sybren pakte de brûskop út de hâlder liet it wetter oer it liif rinne. Hy spande de lofter boppe-earm en beseach syn spieren. Hy rjochte op syn boarst, doe op syn kont en dêrnei strûpte er it feltsje fan syn topke. De striel fielde treiterich, mar hy moast goed skjin wêze as er aanst mei Jacky út iten gong. Hy tocht oan wat Richard ferteld hie. Herma krige in hierke yn de mûle doe’t se him sûge. It feest wie fuort oer, sei Richard, mar hy hie har wel in berjocht stjoerd yn de fakânsje: ‘Ik kom meikoarten wer om dyn krûpyntsje te ynspektearjen.’ Of soksawat, sy hie him dêrnei net mear stean sjoen, al koe it ek wêze omdat er net besnien wie. Dat stelde se op priis, hy se him tafoege wylst se har broekje oanloek. Dêryn koe Richard neat foar har betsjutte as heale Javaan. Hy frege Sybren wêr’t Herma har belangstelling weikaam. Sybren moast der wer om laitsje. Aanst siet er mei Jacky yn de pizzeria.

 

Hy rûn Jacky tsjin it liif yn de unifersiteitsbiblioteek, dêr’t er siet te stinnen oer syn tintamenstoffe. Nei syn Itaaljereis moast er in soad ynhelje, mar it wurk gong him maklik ôf en it hie him net efter sitten. De measte fakken hie er it tintamen mei goede sifers ôflein. Hy seach op fan syn boek doe’t er har yn it each krige op de tiidskrifteseal. Se stie te lêzen mei in bril op de noas. Hy wiuwde nei har en se kipe fernimstich oer de bril hinne. Se rûn op him ta en lei it tiidskrift op tafel del.

‘Hai Sybren.’

‘Hast sin oan in bakje?’ frege er har.

Op it tiidskrift stie in foto in persoan foar in boekekast.

‘Nijsgjirrich ûnderwerp?’

‘Ja,’ sei sy. ‘Myn lêste tintamen giet oer de skiednis fan de taalkundige teory, ûnder oaren de generative taalteory fan Chomsky.’

Se folge him yn de lift nei de boppeste ferdjipping. Se wie opfallend brún wurden.

‘Wat hasto in moaie kleur krige,’ sei er.

‘Ja he’n, ik lis altiten te sintsjen op it dakterras, hielendal neaken.’

‘Echt wier?’

‘Echt wier, wurdst der rûnom brún fan. Mar dat komsto net te sjen.’

‘Echt wier net?’

‘Ik tocht it net.’

 

Hy gong har foar nei it terras by de kantine en sy bea him in sigaret oan.

‘Nee tanke, ik bin der noch altiten ôf.’

Se loek oan har sigaret. Der krinkele har reek yn de eagen. Se kniep se ta, se hie it hier opstutsen yn in knotsje. It wie har net slagge en ferbergje de krollen.

‘Wat hast it hier moai,’ sei er.

‘Owh fynst? Witst dat ik foar dyn skuon foel?’

‘Bist in skuonfetysjist.’

‘Dy skuon steane dy goed.’

‘Aardich fan dy. Wat hâldt dy generative taalteory yn?’

‘Om koart te kriemen, dy wol grammatikale ferskynsels hiel krekt beskriuwe en giet der fanút dat it spraakfermogen oanberne is. De beskriuwing fan in grammatikaal systeem is beskriuwing fan in ferskynsel dat him foardocht yn de minsklike geast, en dêrmei yn it brein.’

‘Dat heart in stik dreger as wat ik leare moat. Ik bin oan de gong mei Romeinsk rjocht III, skiednis fan it Romeinsk rjocht, sis mar. Mar wat is dan it ferskil tusken geast en brein?’

‘Dat wit ik net,’ sei Jacky. Se gong sûnder erch wat fersitten, dat har rok opskode. Hy seach samar by har skonken lâns dêr’t se by inoar kamen, yn in rôze slipke dat omseame wie mei wite kantene blomkes.

‘Gatferdamme, ik seach it wol. Do sietst te gnuven,’ rôp se mei in grille stimme en kaam oerein, loek har rok rjocht.

‘Bist krekt as al dy oare kjirls,’ foel se út mei in skel lûd, triennen biggelen har oer de wangen.

 

It fleach Sybren oan, mar hy joech gjin krimp. Hy kearde him fan har ôf en seach oer de balustrade fan it terras. Om fierrens ferskynde in grutte kliber mei spandoeken dy’t linkendewei tichterby kaam.

‘Is der wat op tsjin, dat ik sjoch,’ sei er en hy rjochte de eagen omheech. Hy fielde dat er read oanrûn wie. ‘Hast prachtige skonken, se binne hiel brún.’ Eins fûn er se wat koart, al makken de spiersterke kûten in protte goed. Se loek ferheftich oan de sigaret en krige in kaam, mar it slagge har net har te ferhâlden, se smookte as in dwylsinnige.

‘Bedimje in bytsje, juh, kin ik oars wat foar dy dwaan?’ frege er.

‘Jezus, jim binne allegearre seksisten,’ snokkere se. ‘Krekt as ús heit en syn freonen, altiten op jacht.’

It oangean yn de strjitte waard lûder en de stânpunten op de spandoeken koe er no lêze. Op it plein tusken de unifersiteitsbiblioteek en akadeemje bleaune de demonstranten stean en begûnen se har content út te roppen. Jacky bûgde har oer de balustrade om it hear better oer te sjen. Har kont siet finzen yn har rok en hy stelde him foar hoe’t er har út it mei blomkekant omseame slipke helpe soe. In stikje fan har rêch kaam bleat, de tsjinstelling tusken har brún fel en it wyt fan har rok koe net grutter. Jinsen oer de see hong de sinne noch heech boppe de kym.

‘Wêr giet dit om?’ frege se.

‘Dat it ûnrjochtfeardich is dat útlânske studinten troch de feroaring fan de stúdzjefinansiering befoardiele wurde neffens ús soarte minsken. Sy krije in beurs en wy moatte jild liene, soksawat. Ik haw in skoft yn it bûtenlân tahâlden, hielendal wis bin ik der net fan.’

‘Owh. Ik haw it net folge, mar ik fiel mei harren mei. Sille wy derby stean gean?’

‘Om earlik te wêzen, nee. Ik haw it te drok.’

‘Ach kom,’ se joech him in hân. Fan har lilkens wie al neat mear te fernimmen. Hy naam har hân, dy’t frijwat switterich oanfielde, en tegearre stapten se de lift yn. Se gong ticht by him stean, sa deun dat it wat ûnnofliks krige. Net omdat er net noflik fûn, mar omdat er it sa yn striid fûn mei har útfal op it terras. Se gongen de byb út en kamen op it plein foar it bestjoersgebou fan de unifersiteit. De demonstranten rôpen leuzen oer ûngelikense behanneling en Jacky hâlde Sybren syn hân fêst omklamme.

‘Fynst it net ûnhuere spannende dat wy hjir mei steane te protestearjen?’ sei se en se seach him fol geastdrift oan. ‘Ik bin it alhiel iens mei de stânpunt dat de wet wizige wurde moat. De bûtenlanners gjin beurzen mear, lit se mar liene lykas ús.’

Ut in sydstrjitte wei marsjearren yn swarte unifoarmen klaaide persoanen it plein op. Se rôlen har spandoeken út. ‘Eigen studinten earst’, melde de tekst. Se raasden dat alle útlânske studinten nei har eigen lân opkroaskje moasten. Der ûntstie in wurdestriid tusken de unifoarmen en de oaren, ien sloech in oar tsjin de holle, de oar sloech werom en de groepen waarden deilis. Sybren en Jacky bewarren ôfstân en namen de fjochterij op dy’t aloan grutter waard en feroare yn in slachfjild. Se hearden sirenes, Jacky gong der hielendal yn op, se wie read om de holle.

Se kniep Sybren yn de hân en seach him gleon oan.

‘Dat ik dit meimeitsje mei, it is krekt in film,’ kirre se útskroeven. Sybren besocht har mei te lûken werom de unifersiteitsbiblioteek yn, mar se joech safolle wjerstân dat der yn de drokte gjin ferwin op wie en hy har loslitte moast. Se bleau as betsjoend stean te sjen nei it fjochtsjend ûnrant, oant oerfalweinen har tusken de minsken yn boarren. De sterke earm sprong derút en mei wapenstôk en taser makken se regaad.

Fan ôfstân stie Sybren te sjen hoe’t de ME op it plein demonstranten witwêrsanne minsken delsloech en guon yn de weinen troppe. It folk stode út inoar en rekke fersille yn de omlizzende strjitten en stegen. Sybren jage de adrenaline troch it liif, doe’t er nei syn plak yn de tiidskrifteseal weromgong. It tiidskrift en har snoadfoan leine der noch. Hy wachte in skoftsje op har, wêr bleau se no? Hy pakte it tiidskrift, rûn wer nei it rút, kipe jitris oer it plein, dat der no útstoarn by lei op in pear ferweesde spandoeken, petsjes en flyers nei.

Hy gong sitten mei it tiidskrift en begûn te lêzen. Chomsky krige him yn de besnijing mei syn ûnferbidlike logika en hy fergeat alles om him hinne oant om middernacht de befeiligingsman him moanne om derút te gean. Betize troch allegearre opkommende fragen oer Chomsky pakte er har snoadfoan, rûn dizenich de unifersiteitsbiblioteek út.

 

Hy skille oan by har hûs.

‘Wat moatst?’ frege Radboud troch de ynterkom.

‘It giet oer Jacky, is se hjir?’

‘Kom deryn,’ sei er en mei gong de doar op.

Sybren die syn ferhaal. ‘Dat Jacky is ferdwûn,’ besleat Radboud.

Der baarnden kearsen yn de keamer, Sting song oer de sljochte memmen yn Buenos Aires.

‘Dat wiist net bêst, Sybren. Dat hie ik de no just foarkomme wold…’

‘Is der wat mei har, dan?’

‘Sy hat it der net mei dy oer hân, begryp ik,’ hy sloech de eagen del. ‘Hoe sil ik it sizze. Hmm. Se hat profesjonele help, se rint by de psychiater.’

‘Is se it paad bjuster?’

‘Soarte fan, se sit yn in depresje. Al sûnt har âlden út inoar binne. It giet op en del.’

‘Dat is dan al in hiel skoft, ik tocht dat se fertriet hier oer dy Jop?’

‘Jop wie net de iennichste,’ sei Radboud wiis.

‘Wat dogge wy?’

‘De polysje belje.’ Radboud hie de foan al yn hannen. ‘Handich dat ik in studintstaazje doch yn de adfokatuer. Ik haw de nûmers altiten paraat.’

‘Ja, Jacqueline de Geest, Jacoba Maria Theresia de Geest. Kinne jo my sizze oft se tahâldt by jo op it buro?’

‘Aha, se wurdt no ferheard en dan litte jo har gean?’

‘Just. En hoe let kin ik har ophelje?’

‘Om 02:30 oere. Dan bin ik der.’ Hy die de foan út en seach Sybren triomfantlik oan.

‘Wêr is se, Radboud?’

‘Ik moat my ferstrûpe en dan stap ik yn de auto. Ik lit dy der effen út.’ Hy loek in jaske oan en die it hier yn model foar de spegel. Doe naam er Sybren by de ûnerearm en troaide him mei. Hy stroffele foar Radboud út oer de treden del nei ûnderen ta.

 

‘Fynst it slim as ik by dy ynstap?’ frege Sybren oan Radboud dy’t al efter it stjoer fan de auto siet.

‘Ja nochal, wolst oan kant gean.’ Radboud loek de doar ticht en skroeide fuort.

Sybren seach him nei en skodholle, it wie pas 01:30 oere.

Hy glimke ûnderwei nei hûs om Radboud syn reaksje en foel nei wat oertinkingen yn sliep. Hy waard út in djip drôgjen wekke troch de lang oanhâldend skiljen. De wekker joech 03:30 oere oan, heal yn de sûs wankele er nei de doar. Jacky lake him temjitte mei in laits sa breed as er noch nea sjoen hie, de lûker fan it skilletou hie se yn hannen.

‘Jezus, wat sjochst der út,’ sei se en se lake fannijs har geeffike tosken bleat. Efter har liet Radboud de auto stasjonêr rinne, de earmtakke lei sabeare nonsjalant yn it iepen portiersrút. Se kearde har om en wiuwde nei him.

‘Do kinst al fêst nei hûs gean, Boudsje. Ik kom sels wol, letter,’ rôp se en se blies him in luchttút ta, dêrnei draaide se har nei Sybren. Radboud griep it stjoer en loek stadich op, as joech er har in kâns om har te betinken.

‘Syb, litst my deryn, Radboud twingt him sa bot oan my op.’

Hy eage Radboud nei en loek de doar efter harren ticht.

Jacky foel him om de hals.

‘Se hâlden ús fêst oant 03:00 oere, ik siet mei allegearre punkers en autonomen yn ien sel. Se seine dat it yntimidaasje en ûnrjochtlike frijheidsberôving wie. Ik fûn it sa spannend, man. Moai dat Boudsje myn ophelle, hy is in skeet,’ gibele se. ‘Giest no mei my op bêd?’

Hy seach har oan en hy ûntkaam net oan in stivenien, it koe net misse dat se him ûnder syn bokser omheech kommen seach. Sy die in taast nei him en woe him wer oankrûpe, mar hy hâlde har ôf. Hy fielde wjerstân; hy frege him ôf oft se Radboud ek net brûkt hie, doe’t it út wie mei Jop foardat se him trof op de feriening. Op it terras fan de unifersiteitsbiblioteek hie se har nochal sterk útsprutsen oer manlju en him dêrmei oer ien kaam helle. Hy koe it him begripe yn it ljocht fan har geastlike disbalâns, dêrom soe it no krekt net goed wêze as er tajoech oan de harsens yn syn kul. It soe har byld fan manlju allinne mar mear befêstigje, fan de oare kant wie it wol lekker om him oan har tegoed te dwaan. Al kaam se dan miskien ek net mear werom, mar wat soe it: wa sei dat er har feroarje koe? Hy joech har in hân en loek har mei syn keamer yn.

Sybren tilde har op en lei har op it bêd. Het sette har op hannen en fuotten en gong efter har sitten, wêrnei’t er har mijen begûn út te klaaien. Se joech har oer, al soe elke lytste net trochtochte beweging grif ferkeard útpakke kinne. It wie ienfâldich har fan har truike en rokje te ûntdwaan. Se hie gjin bh oan en der gong har in huver oer de lea doe’t er har mei wat ynspanning it slipke nei ûnderen loek. Hy besaude oer de spoaren dy’t deryn sieten, betocht him dat se ûnder it opûnthâld yn de sel net alle hygiënyske easken foldwaan kind hie. Hy wjerstie de oanstriid om deroan te rûken en mei fielde er de lusten ferdwinen. Syn kul slingere tsjin har kont.

‘Woest my allinne swaffelje?’

Hy massearre har nekke en skouderblêden. Hy bekniep mar stevich de stuten, gong oer de rûningen fan har kont en werom nei de skouders, werhelle it oer har billen en doe stjitte er beret in wiisfinger yn har poeproaske. Se loek strak as yn in rigor mortis, hy fielde it oan de finger, se wiene oan inoar oerlevere. Yn de stilte dy’t iuwich skynde te duorjen seach se him oer it skouder oan mei har grutte manga-eagen dêr’t in skittering yn blonk dy’t er noch nea sjoen hie. Sels net yn de loaits fan syn mem dy’t him doe’t er seis wie mei de biezem benei kaam en hy tsjin har rôp dat er net bang fan har wie en sy weromrôp dat hy net tinke moast sy bang fan him wie. Dêrnei stompte se him mei de biezem yn de ûnderbúk. Dy eachopslach wie noch in glim neffens wat er oan betizing mank dûmens yn Jacky har eagen seach. Har oantlit ferloek en om har mûle ferskynden spasmen foardat se wat útbringe koe.

‘Do ferkrêftest my, hoe doarste?’ kriet se.

Hy glimke ûnbehelpsum, wylst er yn har betrienne eagen seach.

‘Do suggerearste datst mear woest, dat ik tocht is der wat op tsjin dat ik earst ris yn dyn rinkje prip?’

Har lilkens belune en har earsspier ûntspande. Hoeden draaide hy de finger út har werom, pakte har slipke en fage de finger der oan ôf.

‘Dát hie ik net yn de holle,’ lústere se. Se lei op ’e rêch mei de eagen ticht, se sykhelle kalmer en hy tocht dat se yn sliep fallen wie. Hy pakte har snoadfoan en skille Radboud.

 

Sybren hâlde har fêst, wylst se as in oanklaaipoppe nei de doar wankele. Radboud stie tsjin de auto oan te smoken, ien foet hie er oplutsen tsjin de foarbân. In sinnebril pronke yn syn hier. Op it dak ljochte it buordsje taksy op. Radboud naam Jacky op ’e noed en sette har op de byridersstoel, dêr’t er him oer har hinne bûgde.

‘Ik rûk poeplucht,’ sei er. Hy seach Sybren freegjend oan. ‘Ik kin gjin passasjiers meinimme dy’t harsels besmoarge hawwe.’

Hy joech sêfte tikjes tsjin har wangen, se sloech de eagen op.

‘En wêr geane wy hinne?’ frege er har en hy seach har yngeand oan.

‘Ik wol nei hûs, nei hûs, hûs ta,’ jammere se. Radboud die it portier ta en seach Sybren oan. Hy sei neat doe’t er ynstapte. Hy joech gas en ried fuort.

 

It dage, Sybren hanwosk en gong wer op bêd.

 

 

Cordon bleu

Sjieuwe Borger - Fers2 nû. 4.4, 25 febrewaris 2018

 

sjieuwe borger image

 

 

Sybren griep nei syn snoadfoan.

‘Giest hjoed wer nei de UB?’ frege se.

‘Ik wol earst sliep opdwaan, hast my in brutsen nacht besoarge.’

‘Ik haw oars al rjocht fan sprekken, nei fannacht.’

‘Gau, goed?’ hy lei del en die it lûd der ôf.

Doe’t er om 11:00 oere wekker waard, seach er dat se noch him wittefaak skille hie.

Hy skille en se naam fuort op.

‘Is der wat te rêden?’ frege er.

‘Ik moat mei dy prate.’

Sybrens tinzen skeaten hinne en wer. Wat koe der wêze? Woe se him oansprekke op wat se as ferkrêfting ûnder wurden brocht hie? Hy krige it der waarm fan, tink ris yn dat se him oanjaan soe. Wat koe er der tsjin yn bringe, hy wie de bear, wylst sy no just oanlieding jûn hie, noch mear wold hie. Hy helle in fyt út, hie har ritigens net ferwachte, net ynskatten wat der barre koe, al hie er it by neier oansjen faaks al ferwachtsje kind.

‘Kin ik wat foar dy dwaan?’

‘Komst no al of net yn de UB. Ik wie der al om 09:00 oere,’ sei se en har lûd stelde him gerêst.

‘No juh, wiest net wurch nei ús útspattingen fan fannacht?’

‘Utspattingen? Hoe bedoelst, dat doch ik alle nachten,’ sei se en se geide it út.

‘Owh, is dat wol sa’n goed idee? Ik tocht dat ik unyk foar dy wie.’

‘Ja fansels. No, sjoch ik dy noch?’

‘Ok, effen ôfspiele en dan kom ik.’

‘Tolve oere, terras UB. Kinst my byprate oer it Romeinsk rjocht,’ sei se gibeljend doe’t se ôfbriek.

 

Yn de kantine rekkene Radboud ôf. Sybren hope dat er him ûntrinne koe omdat er by him efter stie, Radboud hie by einsluten Jacky nei hûs ta brocht. Jacky en Ivette stiene oan in taffeltsje mei in skûmjende latte hazelnut kotzebuë foar harren. It slagge him net en wat er al eange hie barde. Radboud ferskynde op it terras, groete joviaal en foege him by harren oan it taffeltsje.

‘Hai,’ rôp Ivette en sloech fuort de earms om Sybren hinne.

‘Dêr wiest al aakliksma!’ Se tute him trijeris. ‘Wat is der fannacht mei myn freondinne bard?’ frege se lústerjend en se seach Sybren wylst gearspannend oan.

‘Ha dy Boudsje, do bist ek altiten betiid by de pinken,’ rôp Jacky. Se tute Radboud as in ferlerne leafde. Sybren wearzge fan al dy sabeare fleurigens. Hy woe der wat fan sizze, betocht him lykwols.

‘Wat is der dan, Ives?’ frege er. Hy makke him soargen oer wat Ivette wist, al liet er der neat fan skine en wie cool en dêrmei - besefte er - like ûnecht.

‘Kom,’ sei se en se loek him it restaurant yn. Se kochten in mojito sin en gongen sitten op ien fan de banken lâns de muorren.

‘Witst Sybren, do moatst har al mei wat konsideraasje behannelje, lit har net fiele as wie se in onenightstand. Sa hurd en dan ek noch op syn Gryksk… se docht dat net samar. Se fynt dy hiel spesjaal…, tink ik.’

‘Dêr hoechst net oer yn te sitten, Ives,’ sei er en hy krige in reade holle. Hy betocht dat se dat sjen koe as in bekentenis. ‘It sit wol goed tusken ús.’ In hoart swijde er. ‘En hasto noch kontakt mei Ljudger?’

‘Ik haw him appt, mar noch neat fan him fernommen,’ sei se. ‘Hy is my fergetten, witsto wêr’t er is?’

‘Nee ik haw him sûnt it feest yn W. net mear troffen. Hy hat it drok tink, yn de bou.’

Ivette kaam oerein, se ferburch har teloarstelling goed. Se rûnen werom nei it terras, dêr’t Jacqueline en Radboud har fermakken, te sjen oan harren frijmoedigens. Sybren fielde oanstriid yn him opkommen en jou Radboud in wan bruien. Hy dronk syn drankje swijend op. Hy seach op syn boek.

‘Hasto it lêste tintamen al dien, Boudsje?’ frege Sybren.

‘No juh, Sybren! Boudsje; dy namme is oan ús foarbehâlden, dy meisto net brûke,’ rôp Ivette. Se seach Jacqueline oan en se prústen fan it laitsjen.

‘Ik bin sjockearre, ik haw bepisse,’ krite Jacqueline. ‘Ik moat my ferskjinje, oant sa.’ Se ferdwûn muoisum nei de útgong. Radboud kaam net oan it wurd.

‘En no oan it wurk, ik gean nei de tiidskrifteseal.’

 

Sybren skrille wekker. Hy die de eagen op en seach yn Jacky harres, wylst se him mei de hân tikjes op it wang joech. It oare wang lei op it neislachwurk dat er út de kast helle hie om de holle better op rêste litte te kinnen.

‘Hai Syb, dy Romeinen jouwe dy al in drokte, sis!’

‘No sis dat al, en hoe is it mei Noam?’

‘Wat bedoelst?’ sei se fûl.

‘Dy man fan dat tiidskrift.’

‘Tiidskrift?’

‘Oer de generative taalteory.’

‘Owh, Chomsky. Ik ferstie it net om dyn útspraak. It is Noom, do seist Noam,’ se sykhelle wat kalmer.

‘Ik sil der oer gear, ik haw thús in skjin slipke oandien.’ Se gibele al wer.

 

It rûkersguod dat Sybren op hie wie in kadootsje fan Ljudger dy’t it by him thús lizze litten hie. De tsjinster naam de boarden fan tafel en hy klonk mei Jacqueline. Sybren stiek it boarst foarút. Syn spieren koene har net ûntkomme, hy die de 75 push-ups moarns net om de nocht, en hy fielde dat it him te pas kaam.

‘Kinst Noam al oan?’

‘Jawis, alle mannen.’

Hy seach in pear froulju fan de middelskoalle sitten. Se stieken de hân nei him op en wiuwden him in tút ta, hy groete werom.

‘Ik fiel my nochal oansprutsen troch dyn wurden,’ sei er wilens. ‘Kinst útlizze watst der mei sizze wolst?’

‘Fansels, ik bedoel dat ik as frou by steat bin en befredigje jimme, manlju, allegearre en dêrby bin ik dat sels dan noch hieltiten net.’

‘Dat wurdt de frou fan Justinianus ek taskreaun, de hiting wie dat se oan trije iepeningen net genôch hie om har foldien te fielen.’

‘Justinianus?’

‘Syn wiif Theodora. Justinianus, har man, hat it Romeinsk rjocht opskriuwe litten.’

‘Owh Syb, wat witsto folle,’ sei se túlkjend en dat die him goed, want de driging fan wat like hie te kommen ferdwûn dêrmei. ‘Sille wy noch ientsje nimme?’ Se eage lang dat fan de mûskopjende fammen fan syn middelskoalle út en dronk swijend fan har glês.

‘Wa binne dy wiven, dy’st sa oerlaadst mei dyn omtinken?’ sei se ynienen.

‘Dy sieten by my yn de klasse, hoedat?’

‘Wat tinkst?’

‘Ik kin dy net tusken de earen sjen.’

‘Ik wol hjir wol wei.’

‘Ik haw de wyn noch net op.’

Se gong stean, hy dronk it glês út en se setten ôf. Hy seach by de froulju troch.

 

Yn in pear stjitten spuite er leech yn har. Se bleau lizzen wêr’t se lei. Hy ûntspande him en treau him fan har ôf om op ‘e rêch te lizzen. Se line op de earmtakke en beweegde in earm nei it nachtkastke. Der foel in boek tusken harren. Hy pakte it, ‘Wat it is om bang te wêzen’ hiet it. Se fûn it pakje sigaretten op ‘e taast en stiek ien yn de brân. Hy hearde har de reek útblazen.

Hy rekke yn ‘e sûs en skrok wekker fan har snuven. Der biggelen har triennen oer de wangen, wylst se sûge oan in farske sigaret en se ferwoeden ynhalearre.

‘Is der wat, skatsje?’ Frege Sybren. Hy besaude oer de swarte hierkes om har spiennen.

Se snúfde snotte op en begûn lûd te gûlen.

‘Kin ik wat foar dy dwaan?’

‘As ik deroan tink dat ik moarn wer studearje moat en dan iten koaitsje en dan sliepe en dan wer studearje en dan wer iten koaitsje. Alle dagen wer, dy ivige werhelling, dat aanst alles wer itselde is. Dan wurd ik sa depry,’ sei se troch de triennen hinne.

‘Mar skatsje, guon werhellingen binne dochs wol echt de muoite wurdich.’ Hy krige in stivenien fan har húsfrouljuspraat, sloech it lekken om krûpte nei ûnderen.

‘Witst, Syb,’ snokte se. ‘Myn psychiater seit dat ik hysterysk bin, ik moat in fêste relaasje begjinne, fynt er. Dat haw ik dien, mei Jop, mar it is my by de hannen om’t ôf brutsen.’

‘Ik fyn it hiel rottich foar dy,’ sei er en wilens die er har knibbels en har billen út inoar. Hy seach yn har glânzjend spjaltsje, dat heal iepen tusken har goed behoffene boskje yn lei. Meidat se gûlend lei te smoken kaam syn sied stadichoan tusken har lipkes tefoarskyn. Hy naam har wiete froulikheid yn him op en snúfde de rook op. Doe smiet er it lekken ôf, naam har de sigaret út hannen, dôve him en stjitte fannijs yn har.

‘Witst hoe’t dyn doaske der útseach?’ frege er, se hie de eagen ta en hy beseach de tearen nei har mûlshoeken ta.

‘Nee,’ hime se.

‘As in cordon bleu, dyn lipkes rôze skinke mei de smolten tsiis dy’t der útkomt.’

‘Se barste yn laitsjen út en de spieren yn har kutsje loeken gear, hy kaam dêrtroch dochs noch ûnferwachts fluch. Se seine datst in frou echt hân hiest ast har ûnbeskerme hân hiest. Hy tocht oan Jop en hy frege him ôf hoefolle kearen sy it dien hiene… hy fielde jaloerskens om wat er net mist hie en dêrtroch just al. En hy besefte dat er neat leard hie fan syn wjerfarrens in jier lyn, doe’t er sa yn noed sitten hie omdat er tocht dat er in slimme sykte skipe hie.

‘Soe it sa ek smeitsje?’ frege er.

‘Jasses, Syb. Koest net wat langer hâlde?’ Se smiet it lekken ôf en gong de keamer út.

‘In oare kear sil ik priuwe,’ rôp er har nei. Hy gong derôf en trof har op de wc, dêr’t se siet te stinnen.

‘Dat goare sied der earst út, dat begjint wol sa te stjonken. Mar do brochtst my op in idee, ik wit wat wy fannejûn ite.’
Hy fielde wer in stivenien opkommen. Hy ropte har fan de bril en troaide har nei it bêd. Hy slikke oan har boarsten en fielde de hurde swarte hierkes doe’t er oan har titten sûge. Hy hie in hier yn de mûle. Syn pystigens ferdwûn, mar hy krong sûnder muoite fannijs yn har al duorre it no langer foardat er kaam.

‘Sa kin it wol, Sybren,’ sei se.

‘Ik kin oars wol oeren trochgean. Werhelling, ewige Wiederkehr, witst wol,’ sei er en hy sûze wer wei. Sy stiek in sigaret oan.

De tf wie noch oan, doe’t er wer by kaam. Sy lei te snoarkjen. Hy tilde it lekken hoeden op en seach mei betizing nei har boarsten, dêr’t hier op groeide. Se draaide op de búk, makke in smakkend lûdsje en waard wekker. Se gong sitten en riek har út. Se seach him freegjend oan.

‘Wat is dat Sybren, ewige Wiederkehr?’

‘Nietzsche hie it der oer, in soarte fan ûnstjerlikens. De werhelling fan de dingen, dy’t meitsje datst altiten weromkomst yn allegearre oare dingen. Do giest net echt dea, fielst it ast jûpst. It is altiten itselde, mar tagelyk ek altiten oars. Do komst altiten werom. Jûpe as de lytse dea, folge troch in ferrizenis, skatsje. En dat aloan wer op ‘e nij, mar ik leau it net hear.’

Se stoarre him net begripend oan mei har grutte manga-eagen. Hy twifele oft er har no oantreklik fûn, nettsjinsteande har uterlike skiente. Hy woe him der net troch ferrifelje litte. It leafst soe er har no in tik jaan, om har har dommens oerwinne te litten. Se frege derom mei har hystearje, dat moast har psychiater bedoeld hawwe. En as se gûle moast, soe er him skurf fiele, wylst se krige wat har takaam. Hy ferachte himsels om wat er tocht. Lykas by de brek-sineesk, doe’t op it teken fan Richard de jierklub mei it iten begûn te smiten en opslach de oare jierklubs en disputen en de roeiers harren neifolgen en Sybren him oerjûn hie oan it smytfeest sûnder remmingen te fielen. Hy wist en fielde dêrnei dat der eat hiel bot net goed siet en frege him ôf wêrom’t er der oan meidien hie. Meidwaan ûnderstelde frijwilligens, lykwols wie der net sprake fan in yn alle frij nommen beslút. Likemin as by it fjochtsjen om bier en it sjongen fan foute lieten yn de soasjeteit. Sa skurf fielde er him no ek, neidat er Jacky snipt hie, oft er no woe of net, har willeazens stjitte him ôf.

Mar se seach der hearlik út en syn freonen soene him dêr ek om wurdearje. Hie it net om syn freonen west, dan hie er har op ôfstân hâlden. Mar sy ferwachten dat er ferslach útbringe soe lykas as sy dat ek wend wiene te dwaan.