name

folgje ús

Facebook Twitter Google

 

Foaropwurd

Fers2 nû. 6.1, 16 febrewaris 2020

gateway poetry

 

 

image Fers2

 

 

 

Ha! In swat-team stjoere om immen op te pakken foar graffiti: in oerwinning foar de aktivistyske keunst! En noch mear om’t de ‘Penis Man’-tagger foar syn withoefolle syn boetes al 3000 dollar crowd funded krigen hat: we are all Penis Man. Foar it alderearst wûn in net-Ingelsk-prate film de Best Picture, mei meast Asiatyske akteurs, sadat de Oscars de rêch wer rjochtsje kin foar OscarsSoWhite oer.

Fierder barde der net sa’n soad sûnt it lêste Fers2-nûmer. Utsein, dichter Cornelis van der Wal. Dy like it te betreurjen dat er net op ’e tiid oerstapt wie fan syn redaksje nei uzes. Us mem skille my fan nim it mar as komplimint: “De moardner stiet net altyd / mei roazen op de stoep.” Dat wie klearebare Instapoetry.

Fryslân is it iennichste ‘lân’ dêr’t kritisy net nuodlik binne oer it ferskynsel. De oarsaak dêrfan is foar in part dat yn deageande talen/literatueren de krityk der it earst oan giet. Sels as der in Fryske Marjorie Perloff bestiet oppenearret dy har net. Want Ensafh pleatst inkeld it eigen lechsel en de Moanne krijt provinsjestipe foar de gateway poetry-propaganda: as jo de lêzer oerfuorje mei pseudopoëzy begjint er op it lêst echte poëzy te keapjen, lykas dat immen dy’t ferslaafd is oan drop fansels oerstapt op ’e acid.

Wie it mar wier! De Fryske poëzy soe beslist opknappe fan moarns yn ’e kofje in bytsje LSD. Mar ek kaam it tekoart oan noed om’t Fryslân oant de earen yn de boerenstront driuwke. Tafallich siet Fers2 yn de kroech dêr’t de “trekkerlju”, Biltsk foar Farmers Defence Force, swijend troch marsjearren nei it eftersealtsje. En dêr, tusken de kofje en it bier, lieten hja har kenne as Instagrampoëten:

Wij zijn ook
een minderheid.
We nemen de woorden
niet terug. We vinden
het erg als er mensen
gekwetst zijn die
dierbaren zijn verloren. Maar
daar was het niet naar bedoeld.

Sa. Goeie wyn dy hoecht gjin gateway. Oars sein, der is in goeie reden dat de ‘hege’ Fryske poëzy hûnderttûzenen folgers misrint. Dy troppet gjin maksimale betsjutting yn in minimaal tal lettertekens en hat gjin parafinelins, bourgeois sentimintaliteit, simpele en universele observaasjes—mei male gaze—en benammen gjin liedend algoritme berekkene op wat de wrâld it leafst lêst: “daar was het niet naar bedoeld.” In pear jier lyn beseach de dichter Thom Young wat der barde as er koarte, lege, ôfkôge en harsenleaze ‘poëzy’ op Instagram sette. It fers

 

 

wait.

 

 

levere him tûzenen ‘likes’ op. Yn in jier hie er 46.000 folgers en dy byfal kaam net spesjaal fan minsken dy’t de instagrap wol snapten :)

Fers2 komt tenei sân kear it jier, sa om de seis wiken: mei doarnstikels op ’e drompel en / spot mei de hoop fan de heareboer.