name

folgje ús

Facebook Twitter Google

 

Henk Nijp - Fers2 nû. 3.3, 12 febrewaris 2017

 

Bjirken balte …

 

 

bjirken balte har de tosken wyt

op heukerige heuvelrêgen
twirresnie klibbet krunen fêst oan wolken
it dwerse swart rint troch as
hite triennen op in bernewang
oant bast blêdet as âlde ferve

ik knip kleare stjerren út ‘e winterloft
en blaas se dy temjitte
do heinst se yn beferzen azem
mei dyn ronfelige fingerseinen
-wolst fan wanten ommers neat witte

dan jouwe wy ús del en
sliepe djip ús wintersliep
wurde pas wer wekker as
de ruten frij fan blommen binne
en bjirken it sop wer streame litte …

 

 

 

Henk Nijp - Fers2 nû. 3.13, 3 septimber 2017

 

wolken blaze

 

 

bik blaas de wolken like hurd werom

hâld tiid en lûd yn eigen hân
klibje moarnsdize oan ’e reiden
dat kij driuwe oer greiden
en de simmer duorret

yn sêft potlead bewarje ik de dei
as relyk fan wat noch even is
fandelje ljocht en kleuren byinoar
de rook fan moarnsbetide hageblom
foar gammele dagen yn novimber

hiemfêst wiest al net
ûngeduerich as in aaisiik hin
altyd ûnderweis nei griener gers,
datst gean soest stie wol fêst
mar moast dat no dizze simmer...

ha dy net tekene yn koal of kryt 
soest omdôch myn langst mar lôgje,
yn ’t ûnthâld stiest beitele yn granyt 
foar no en novimberdagen

 

 

 

Henk Nijp - Fers2 nû. 4.11, 3 juny 2018

 

reprize

 

 

op it toaniel fan dit ûnhandich mearke

keazen wy krekt net de krekte wurden
gauris stutsen wy se ferkeard yn
of wiene samar troch de klausen hinne

ik wol langer net de drôve ridder wêze
op in blauwe kêde mei in batsk en rustich swurd
en op ’e helm in slanterige toefe
mei in púnfal as kastiel

ik jei de kikkert werom de slotgrêft yn
klap de brêge foar dy del,
knip in fiks gat yn ’e toarnehage
in iuw roait dochs kant noch wâl

wurd wekker, it is noch net te let
negearje dy âld tsjoenster
en lit dat gouden strie gewurde
spinwielen brûkt ommers nimmen mear

as ik dan de doarren iepenset
de finsters op it heakje en it doek
nei beide kanten lûk foar frisse wyn
kom do der dan ek wer yn

dan knippe wy it lêste eintsje út
de tizeboel dy’t ús bewuolle
pakke fuort de tried wer op en
sette in nij stik op ’e planken