name

folgje ús

Facebook Twitter Google

 

Gedichten

Ypie Haitsma-Bakker - Fers2, nû. 4.9, 6 maaie 2018

 

image

 

Heit

 

 

’k Soe dy lykas Húsman skild’rje wolle

dyn brune tinne hier plúst’rich op ’e holle.
Houtskoalswart, de barsten en de rânen
fan dyn ylterige hannen.

Dyn djippe tearen lykas Woudwijk ien
foar ien houwe, út rûge grize stien.
It boarstbyld mei de ferware holle
soe ’k op in fuotstik sette wolle.

Ik sil it besykje yn in sonnet
mar kin dy net belove dat ik dy nei ’t sin
yn in fers fan fjouwer strofen byldzje kin.

Ik skets en hou, skras en ferset.
’k Kin dy net yn wurden fange. Rûch opskuorre
hingje ’k dy yn ’t húske oan ’e muorre.

 

 

 

 

 

Ypie Haitsma-Bakker - Fers2, nû. 4.15, 7 oktober 2018

 

image

 

De tynge

 

 

Der’t ea it wetter, ferneamd om blei en iel

it lân begrinzge en ûnwaarsfûgels
kriezjend sweefden op termyk, bewâlden
roeken it leech dongsuchtich greidelân.

Wylst eastewyn it folk opswypke en
in blikken stim ferslach die fan beferzen lidden
op izeren skonken, kraste de tynge, gnjirdzjend
as in flime oer moarmeren glês.

Doe’t de âldroeken yn pronkjend swart
de fearren poetsten, befrearen triennen
by de gimmelearden kachel
yn ’e Mar, efter de polderdyk.

Dagen lingen en dêr’t mannich boer
nei d’ ûngetiid de greiden donge
stuiten hja by it dollen yn ’e skerne,
noch op grouwe bonken iis.

 

 

 

 

 

Ypie Haitsma-Bakker - Fers2, nû. 4.17, 4 novimber 2018

 

image

 

Fergetten gongen

 

 

Se omklammet in tas mei dierbere skatten

bûsdoek, âld kaai - It sulver hat se earne
bedobbe, seit se. Se is ferjitten wêr, ‘t is al lang wei.
 
De mosgriene jas flabberet om it bonkige liif
op skuon fan keunstlear - want in ko mei net
dea - doarmet se troch fergetten gongen.
 
Juster wie ‘k noch har bern,
hjoed bin ik mem en moarn
miskien samar in frou.
 
‘Oant oare kear,’ groetsje ik
en blaas har in tút.
Eagen fan glês rinne my nei.

Se sizze dat it maitiid is, ik fiel it net.
‘k Wol it grien de grûn wol ynwâldzje
en snau tsjin de fûgels fan hâld jim de bek.

 

 

 

Ik bin berne yn 1966 as helte fan in twaling. Op in pleats oan ‘e Slachte te Lollum. As bern doarme ik graach troch de fjilden en ik ferslynde boeken. Nei ús trouwen ferhuzen we nei Achlum en krigen we trije bern. Foar ús bern fantasearre ik ferhaaltsjes en rymkes foar it sliepen gean. Dy ferhalen en gedichten sieten yn myn holle, opskriuwe kaam der net fan. It is pas fan de lêste tiid dat ik koarte ferhaaltsjes en gedichten opskriuw en lêze lit. De reaksjes hjirop binne foar my in stimulâns om troch te gean. Om mysels te ûntwikkeljen folgje ik skriuw- en dichtkursussen en om skriuwmeters te meitsjen hâld ik in bloch by.
Ypie Haitsma-Bakker