name

folgje ús

Facebook Twitter Google

 

Poëzij

Carla van der Zwaag - Fers2 nû. 4.14, 23 septimber 2018

 

carla van der zwaag image

 

Rekke

 

 

Wurden hiene har

foar my ferskûle
doe’t hy myn ferbjustere eagen
oan diggels seach.
 
In beskomme ring
klettere oer de flier.
Noch hieltyd liet myn bûsdoek
him net ûntfâldzje.
 
Jûns lei
-te let-
it werwurd
op it holkessen.

 

 

 

Carla van der Zwaag - Fers2 nû. 4.15, 7 oktber 2018

 

carla van der zwaag image

 

Tsierderij

 

 

Sy hong my yn ’e bek

nei’t sy my geweken naam.
Ik krige in ûnderwetterstek,
al trof my gjin blaam.

Ychel waard ik fan har stimme.
Tegearre nitelen sy my faak
nei’t sy mûskoppe mei in freondinne.
Ik ferwarde my omraak.

Ik woe de frede bewarje
en dôve dêrom ’t fjoer,
mar hieltyd begûn sy wer te sarjen,
dat úteinlik waard ik poer.

Myn wjeraksels wiene net fergees.
Uteinlik kaam ik boppe wetter
en koe ’k wer rjocht troch see –

      … letter …

Dy’t bearre as de moolder sels, ik wist:
wie inkeld de mûs yn ’e moalkist.

 

 

 

Carla van der Zwaag - Fers2 nû. 4.16, 21 oktber 2018

 

carla van der zwaag image

 

Gearrane

 

 

Yn ’e fierte

seach ik dy,
do see,
as in badkúp
fongen
tusken twa dúnen.
 
Ik joele
oansto dy my
yn folle gloarje
sjen litte soest.
 
Do lietst op dy wachtsje.
Bergen fan stien en sân
as in sluier foar dyn antlit.
Tichteby
tuorrenhege húzen
mei tûzen rúteagen.
 
Uteinliks
spratest dyn moaiste
blau-sulver kleed
út foar my –
t skom op ‘e wangen.
 
Dyn fel, sa gielgleon
moete myn teannen.
Ik sprate myn earms,
liet my yn dy sakje.
 
Us gearranen
doarre amper in kertier.
Doe smietst my
mei dyn grutste weagen
befredige
op it baarnend sân werom.

 

 

 

Hikke en tein op it Hearrefean learde Carla van der Zwaag Hollânsk te praten en skriuwen. Sy en har twalingsuske, trettjin jier âld, ûntdutsen dêr op ‘t Fean yn ‘e boekhannel in fersebondel fan Hanny Michaëlis en kochten him. Carla begûn dêrnei rillegau te dichtsjen, yn it Hollânsk. Op de Kweekskoalle yn Snits kamen har stikjes en fersen yn ’e skoalkrante. Nei’t har man en sy har yn ’e Wâlden nei wenjen setten, makke se har it Frysk eigen. Krekt nei trije bern en 25 jier wurkjen as dosint wie der wer tiid foar poëzy. De kursus Frysk by de Afûk en in dichtkursus by Abe de Vries hat har oantrúnd te pin wer op te krijen, no foar it Fryske fers.