name

folgje ús

Facebook Twitter Google

 

De normale Fries

De normale Fries

Aggie van der Meer - Fers2 nû. 3.20, 10 desimber 2017

 

image de normale fries

 

 

Jûns hie se Jui belle. Jui wie har suster dy’t as bern Joke hjitten hie, mar no dus as Jui oansprutsen wurde woe. Flot wol en passend. Oft der wat wie, sei Jui.

Moast der wat wêze?

‘Ja, asto om dis tiid bellest,’ sei Jui, ‘en mei sa’n stim…’

‘Mei hokker stim?’

‘En mei sa’n stim, Trynke, dan bin ik der yn alle gefallen wis fan datst net de priis wûn hast foar ‘It Moaiste Gehiel’. Dus, wat wie der.’

Oft se Marcellus as in normale Fries seach.

‘God bewarje ús,’ sei Jui. Jui hie it trouwens om mear as ien reden no earst wol even hân mei al dat normale. Boppedat wie it Jui opfâllen dat it tema normale minsken allinnich manlju blykt te beflappen. Net dat dat it der minder op makket.’

‘Ik hear Marcellus al as ik him sis dat wy der achter kommen binne dat froulju bûten alle kaders falle.’

‘As hy dan, mei de skiednis achter him, op ’e tromme slacht, dy om omtinken freget foar it oerwicht fan de manlike bydrage oan sawat alle ûntjouwingen yn ’e wrâld… seisto trouwens

Wij’…?’

’Is it ek al ferkeard as ik dy net allinnich op dyn iensume hichte mei al dyn ferljochte ideeën stean lit?’

‘Oké, ik sei, as hy op syn manlike tromme slacht, jou him dan gelyk, Trynke, sis dan, lit ús it der ris oer ha, buorman, wat jim allegearre klear makke ha…’

‘Hiesto Jui, hienen se it dy frege om by it ferboude Princessehof op it plak dêr’t se wat grutte beammen kapt ha, in skattich breablomke te plantsjen, op ’e knibbels, mei de fotograaf fan de krante derby?

 

Nee? Fan syn libbensdagen net? Goed, mar boargemaster Crone, op en top man, die it al. As se dat no graach woenen. Miskien hie er it sels dien as er it ûnferjoulik fûn fan dy beammen.

‘Boargemaster Crone moat syn punten helje. Dat, ja, je moatte der wat foar oer ha. Marcellus is Marcellus, dy hie it net dien,’ sei Jui. ‘Dat moat ik him nei jaan.’

Trynke hie der in ein oan makke. Se belle wol wer. Se wist it doe’t se de spegel der by helle: gjin ‘priis foar it moaiste gehiel’.

 

Yn ’e gong lei in briefke: Yn ’e krante fan hjoed nijsgjirrige ynformaasje oer ‘stille revolúsjes’. Lokket in petear út oer nut en gefaar,
    Marcellus.

 

Be my guest, sei Trynke.

 

 

 

De normale Fries

Stille revolutie in golfkarton

Aggie van der Meer - Fers2 nû. 4.1, 14 jannewaris 2018

 

image de normale fries

 

 

Se hie it sjoen, ja. In moaie kop boppe in royale heale side yn ’e Ljouwerter ûntkomt je net gau: “Stille revolutie in golfkarton”. Jui hie har oanrieden it stik nei Jehannes en Beth yn Californie te stjoeren. Fan dat soarte berjochten wurdt foaral Jehannes altyd in bytsje ûnwennich. Grappich fynt Jui dat.

 

 

‘Se ha fansels ien,’ sei Trynke, ‘foar dat soart koppen.’

‘Om nije abonnees te lokjen.’

‘Of om in pear âlde werom te heljen. Dy’t har no ôffreegje wat se noch mear mist ha, of dy’t Piet Stilma fan ’e doazefabryk út it Hearenfean noch kenne út ’e jierren fan “in doas is in doas” en him earder noait op in effisjensjeslach nei duorsumens attrapearre ha, lit stean op ferlet fan revolúsjes.’

‘Wat my by de fraach bringt oft in Fries mei oanstriid nei révolúsjes in normale Fries is of in ôfwikende, sis mar in regelmijdende Fries.’

‘Ho,’ sei buorman, ‘dit, Trynke, binne daliks al trije fragen dy’t it ek nochis alle trije wer moai wat oare oproppe. En dan hawwe we it oer it ‘stille’ dat de revolúsje dochs syn eigen sjarme jout, noch net iets hân.’

Fansels. Dêr gienen se even foar sitten. Trynke hie in fles wyn stean dêr’t sy en harsuster ien lyts gleske út dronken hiene. ‘Be my guest.’ sei se tsjin buorman, dy’t minstens acht frjemde talen heal en heal machtich wie en sawol fan Trynke as fan drank hâlde, alles yn it fatsoenlike dan. Genôch foar yn alle gefallen in Fries dy’t, wêr ek yn ’e wrâld, menear bliuwt. Normaal of net. Mar op ’e goede mominten wol wat mankelikich wurde kin fansels.

‘Okay,’ sei buorman, dy’t him by it twadde glês al gau as Marcellus oansprekke lit, ‘mar net elke Fries dy’t wyn drinkt is normaal, al is der wol wat dat der foar pleit om elke normale Fries in leafhawwer te neamen.’

Dat betwifele Trynke. ‘Stel jo je, Marcellus, dy Jongerius no ris foar. Op jierdeis en jûnen. Hawwe jo him dan wat oars ynnimmen sjoen as fan ’e Weduwe?.’

‘Net oars as fan ’e Weduwe,’ sei buorman, ‘dat kin wier wêze, mar dat docht er om net út ‘e toan te fâllen.’

‘In normale Fries fâlt net út ’e toan?’

‘Blinder,’ sei buorman. ‘Dêr sizze jo wat. Lit ús it even by Jongerius hâlde mei syn oerdúdlike eagst om út ’e toan te fallen en set him dan ôf tsjin Piet Stilma fan ’e stille revolúsje dy’t der tritich jier oer die om syn revolúsje ta te rieden.’

‘En der doe noch oer ferstuivere wie dat in doas net langer samar in doas hoegde te wêzen.’ ‘Kenne wy Piet Stilma?’ sei Trynke.

‘Nee, mar wyls wol in omkesizzer. Dy’t neffens myn boarnen op him liket as wie it syn soan. Selde laach, selde koppen, fan achteren sjoen selde wize fan rinnen,’ sei buorman. ‘Guon helje se troch inoar.’

‘Ja, en?’

‘Sko ik dy twa no oer inoar, Trynke, de stinner Jongerius en de wifeler Stilma. Beide net min, beide op fêste koers. Betrouber. As it oan alle kanten lije kin. It hjir en dêr by ophâlde kin. De earste lin foar in skets, tink ik, fan ús Normale Fries. In rêstige Fries, as it derop oan komt ree om te skikken, of it lyts stapke de ljedder op te gean. No? Liket it wat Trynke, fansels no earst net mear as in kryttekening op in laai, mar it giet wol om in man yn alle gefallen. In man. Ik jou it ta, dat ik sa gau net op wat oars as in real man kom.’

‘Dan stel ik foar, Marcellus, dat wy by it begjin begjinne. Om de helte fan alle Friezen bûten ús ûndersyk te hâlden, is it ûnwittenskiplik en, doar ik te sizzen, in got spé.’

‘In got spé.’ Buorman sloech yn ien slok it heale glês wyn nei binnen.

‘Jou my ín pear wike de tiid, Trynke,’ sei buorman, dimmener as se beide ferwachte koenen. ‘Do hast gelyk, it is net te ferdigenjen om de helte fan ús folk der bûten te hâlden. Dat wreekt him ier of let.’

‘Be my guest,’ sei Trynke. Dat Jui de froulju krekt út ’e arena hâlde woe, sei se net. Dat makke alles alinnich mar spannender.