name

folgje ús

Facebook Twitter Google

 

Bekentenis en oare fersen

Elmar Kuiper - Fers2 nû. 5.15, 8 oktober 2019

 

elmar kuiper image

 

Bekentenis

 

Ik ha genôch triennen, se drûgje
fansels op, lykas it lân
dat har opnommen hat.

Oan ’e sek ta wiet
kaam ik thús, nei wer
in fergeze loop.

Ik ha genôch
fan it geskriem om in bettere wrâld
en harkje nei it gehammer en geboar en Jannes’
zevende hemel op radio NL.

Ik ha in Stille Oseaan fol jankt.

 

 

 

 

  ➰➰

 

Leafste,
 
nei eltse oanslach

stjert in stjer

stjert in bern
stjert ambysje.

It ferstân yn ’e mûle,
is it ferstân fan in oermoedige man
is it ferstân fan in ymbesyl.

Eltse oanslach kin de lêste wêze,

eltse oanslach is in hân
foar de mûle, in kûle
yn it gesicht.

Nei eltse oanslach
in oardiel, in bloedsimmer, in moedfear,
in lege masinekeamer, in read himelkezyn

l e a f s t e

 

 

 

 

Sêd

 

Ik draach megawite ingelenwjukken,
sadat it noch wat liket.
 
Ik flean!
 
In roek skrast:
wat hasto hjir te sykjen?

Ik ferflok him en

d
o
n
d
e
r
j
e

del.

Ik bin sêd fan de wierheid.
De wierheid is sêd fan my.

 

 

 

 

Nea wer

 

Dat it dy net boeide, it dy aaklik
frjemd oerkaam en dochs ek sa
aaklik fertroud. Dat it bliuwe soe,
mar stoar tusken de tinen fan ’e
riuwer. Dat it fuck the duck broeide
ûnder de bynten, ivich en altyd
oan it foarste oer lizze woe, de taal
leechdronk mei it skom op ’e mûle,
ferdomme nea wer opbloeide.