name

folgje ús

Facebook Twitter Google

 

It Russyske Haadstik: Ferfryskingen

Abe de Vries - Fers2 nû. 5.2, 27 jannewaris 2019

 

it russykse haadstik: ferfryskingen fan abe de vries

 

Tristia

fan Osip Mandelstam

 

 

In master bin ik yn de grutte keunst fan ’t ôfskied,

    ’t weirinnen foar de klachten yn ’e nacht,
as de oksen tiid as tarring kôgje yn it strie,
    de lêste oere foar de stedswacht slacht.
Ik ha bûgd foar ’t iere kraaien fan ’e hoanne
    oer in rêchsek fol mei spyt, doe’t eagen bang
en read fan ’t gûlen stoarren nei de moanne;
    fertriet fan froulju mong mei Muze’ sang.
 
Wa seit, dy’t heart dat paden skiede,
    wat lot sok ienlik fierder gean betsjutte mei,
of is it út meneuvels fan de hoannen te rieden,
    sa’t it kearsefjoer op ’e Akropolis seit?
Wêrom’t, as in oare takomst ús besibbet,
    mar oksen kôgje ûnfersteurber yn ’e stâl,
dy hoanne, de heraut fan ’t nije libben,
    opspat út syn wjokken op ’e stedswâl?
 
En ik rin heech mei ’t lûd fan ’t weeftou.
    De spoel dy’t snoarret, de núnder fan de klos.
Sjoch hoe’t Delia, bleatfoets geande frou,
    smyt har hier sa sêft as dûns fan swannen los.
O, op skriele boaiem reitsje wy yn slom
    en earm yndie oan wurden foar ferrukking.
Alles hat al west, en alles komt werom;
    swiet is inkeld mar it fielen fan werkenning.
 
Sa sil ’t wêze: ’n tinne, waaksen foarm,
    in iikhoarnfacht allyk, leit útspraat op in skaal
foar in faam dy’t, eangjend foar in stoarm,
    bûcht en freget nei de ein fan it ferhaal.
Mar de Erebus te tantsjen, ús sil ’t neat jaan.
    Froulju hawwe waaks, manlju bline hate.
Kriich sil grif oer ús syn tekens dwaan;
    sy mei’ stjerre wylst se mei de goaden prate.

 

 

 

 

Abe de Vries - Fers2 nû. 5.3, 10 febrewaris 2019

 

it russykse haadstik: ferfryskingen fan abe de vries

 

Suze nane fan Cape Cod

fan Joseph Brodsky

 

I

 

De eastlike punt fan it Ryk dûkt yn ’e nacht;

sikaden falle boppe in leech gersfjild stil;
op klassike frontons hâlde ferskiere ynskripsjes de wacht,
wylst it tsjuster it sicht op in lêste krúsbyld benimt
en op de hast lege flesse op tafel.
Ut de lege strjitte syn plysje-auto in refrein
fan Ray Charles’ keyboard tinkelet derhinne as rein.

Krûpend nei in frij strân út it fiere wiet wei
fan ’e oseaan, dolt in krab yn sân en sierskom
en sliept. In ûnbidige klok oan in stiennen toer
rattelet syn skjirre. It gesicht swit sines mei.
De strjitlampen komme fan benaudens om;
regelmjittich ljochtspul,
wite boesgroenknoopkes, iepene oant de mul.

’t Is ferstikkend. It each heint de blink fan in stopljocht
op syn gong de keamer troch nei de drank
yn de nachtkast. Tel falt it hert fuort, mar de doffe bonk
begjint wer, en it bloed, pylgerjend nei fiere oarden,
komt wer op in krusing. It liif, in rjocht
oprôle rûtekaart, lûkt mei in wynbrau nei it Noarden.

Nuver – mar sa is ’t gien - om te tinken oan oerlibjen.
Stof slacht del op meubels, en lingte bûcht in auto
de hoeke om, Euklides of net. En it ferdjippe
tjuster makket goed it missen fan minsken, stimmen
en sa mear, feroaret se troch tûke krêft, ik leau
yn deserteurs net, dy’t oeral foar weirinne,
mar wol yn guon, dy’t no út sicht rekke binne.

’t Is ferstikkend. En fan tsjûke blêden it raspjend lûd
is op himsels al genôch en set dy yn ’t swit.
Wat yn ’t tsjuster in lytse stip liket dêr
kin mar ien ding wêze – in stjer. Boppe it ûnkrûd
op it ferlitten basketballfjild hat in trekfûgel krekt
syn fragile aai lein, yn fan ’e stielene hoep it oplape net.
Der is in rook fan mint no, en fan mignonette.