name

folgje ús

Facebook Twitter Google

 

Poëzij

Marije Roorda - Fers2 nû. 6.1, 16 febrewaris 2020

 

image marije roorda

 

Greidblom

 

 

Stien, do bist in krommel út in rots.
Leist as in skib út de dolomiten
foar myn knibbel, sjochst my nuver oan.
Ik kear dy om en om.

Wriuw dyn net te bûgjen hurdens,
in hearsker dy’t him tsjinje lit,
my lokket nei in berchskeante
dêr’t ingelhier sêft weaget.

Easkest my myn wale ôf te dwaan
ear’t ik dyn ieren reitsje mei in beitel
en fan dyn moarmersiel in splinter spat,
mei ik yn dy in greidblom bloeie litte.

 

 

 

 

image marije roorda

 

Wat my driuwt

 

 

Wat driuwt my om yn ’e skimer
allinne nei it strân te gean
dat heimich stil der hinneleit
as it skûlliif fan de see,

dy’t pearsich lispelet oer
hoe’t yn my in jutter siket
nei de skoat fan myn bestean.

Earst
ast der net om sikest
krijst antwurd fan de see

driuwt yn wurdleas wachtsjen
dyn sylskip nei de kime ta
dúnhelm wiuwt it skoften nei

baai tenearsten troch it wrakhout
healtrochwiet om wat oanspielt
oan it tij werom te jaan.

 

 

 

 

Marije Roorda - Fers2 nû. 6.5, 13 septimber 2020

 

image marije roorda

 

It wald

 

 

it wâld foar myn drompel âlet
troch myn prakkesaasjes hinne:
it farske nijs fan alle deaden

ik doch de doar ticht; ik bin der net mear
al dy lykkleden dy’t ik borduerde
oant myn fingers bletten

de skimen kleve op myn stuollen
hja nûgje my by har lûdleas brochje-iten
it rút dat siicht my op ’e rêch

ja âlje mar, bekrûp my mar
it boarst smûcht my, ik sjoch
en hear net langer mear