name

folgje ús

Facebook Twitter Google

 

hybride

Telefoannumer achterstefoaren

Aforismen en oare oantekens II

Josse de Haan - Fers2 nû. 6.3, 3 juny 2020

 

 

image

 

 

In telefoannûmer achterstefoaren draaie en ôfwachtsje wat der bart.


Kuierje lâns de bûlevaar oan de lofterkant – kuiertsjinlizzers wike ôf
nei rjochts, soms bliuwt in tsjinlizzer stûf op syn rjochterpaad. Guon
glimkje, oaren wurde lilk.

In glimp fan in frou op in terras – yn in eachopslach – en dan de
fraach oan jinsels stelle: it liket W., mar dy is dochs krekt stoarn?

Einleas berte jaan oan de passy’s sûnder lichem, oan de ljochtleaze
stjerren dy’t it sicht beheine.

De nachtfûgel hearst fleanen, it sêfte gûnzjen fan de flerken jout oan
hokker rjochting er giet. Syn opljochtsjende radareagen moetsje
mines foar in tel of wat – it liket ûnwaar.

As earste ferlit de taal it sinkend skip – it hûs – dat bliuwt hingjen
foar de finsters, want wachtsjend op ’e lju dy’t har sprekke wolle,
brûke en misbrûke.

Allinne de djippe taaldea, de deadelike stilte en it obskure ljocht
bliuwe achter yn en om it hûs – it skip.

Langst nei de wylde jeugdjierren, it oerflakkige lok, en it siedend
bloed, alles yn in reservoir fol molke.

Ast immen kwytrekkest oan de dea, of op in oare wize, bart it gauris
datst har of him op strjitte yn immen werkenst – tikkest ien op ’t
skouder, wolst al laitsje, en dan is it dochs de ferkearde.

It byld dat de byldhouwer skepen hat, is har – in leafste dy’t ferdwûn
is – ta de mûle útstapt.

Achter it glês fol wolken ferskynt har gesicht, yn lytse stikjes en
bytsjes, de eagen en de mûle wrakselje har troch dy flarden damp en
rimpelich glês.

It ripe fjoer lôget yn de nacht omheech – myn hannen strike de langst
nei ultime hichten.

It byld fan in frou op de sydkant fan in âlde tsjerke út de midsieuwen
sykhellet ôf en ta. Dan bewege de boarsten en ek har mûle giet iepen
en ticht. Ik bliuw stean en harkje – ‘nim my mei, please, nim my mei,
en meitsje my frij’, seit se.

By it jiskfet oan ’e dyk steane twa kalken hannen fan sa’n tritich
sintimeter heech. De slanke fingers wize omheech as hearre se by in
diktator dy’t mei syn útsprate hannen en fingers sizze wol – stil mar,
ik wurkje foar jim, ik mien it goed mei jim, ik haw it parlemint nei
hûs stjoerd, ik haw de parse knevele, ik hâld fan jim, ik bin in soarte
fan nije jezus.

Sûnder sinne besteane gjin skaden, sûnder sinne en ljochtpeallen
doarmest troch de donkere strjitten dêr’t ôf en ta in kearske dy ropt.

Maijos Baita, Hendaye-sur-Mer, pinkstersnein 31 maaie ’20