name

folgje ús

Facebook Twitter Google

 

hybride

Werom yn ’e tiid

Aforismen en oare oantekens III

Josse de Haan - Fers2 nû. 6.4, 21 juny 2020

 

 

image

 

 

Werom gean yn ’e tiid betsjut de bylden oproppe dy’t kwaliteit

hiene, petearen op ’e nij konstruearje dy’t nijsgjirrich wiene, en
foaral minsken foarbykomme litte dêr’tst wat mei hiest – de djipste
emoasjes fan doe jouwe de skerpste bylden, de fûlste lûden. Dy kin
in skriuwer brûke.

Ik heuch my it labyrint dêr’t no yn ’e buert in museum stiet – de
spanning as bern oftsto der ea wer út komme koest, de eangst ek
datst foar altiten yn de smelle paden omdoarmje moast, ferfoarme
troch de laitsspegels.
Dat seach ik doe’t ik yn dat museum omrûn – it dage út en tagelyk
krigest de ridels oer de rêch. Fan argewaasje, fan net begripen – hoe
koe men sokke sjit tentoanstelle dêr’t ôf te lêzen wie dat de keunstner
der in slach nei slein hie. Keunst soe jin net werombringe moatte nei
it labyrint fan jins jeugd.

It ferskil tusken twa presidinten: de iene grabbelet, de oare boartet.

De biografy oer Tony Feitsma moat €171.200 kostje, en sil skreaun
wurde troch in oersetter fan Tolkien – The Lord of the Rings.
Feitsma – û.o. taalkundige, literatuerkenner, beweger Frysk,
KU-bestjoerder wie it tsjinoerstelde fan in Tolkien.

Tony Feitsma wie as Menniste bewust lid fan D’66, mei Geart van
der Zwaag en syn frou Koby pylders fan de Koperative Utjowerij.
Op in stuit stiene se mei in grut D’66-boerd op in auto foar de skoalle
fan Hjerbeam. Foar it finster fan it skoalhûs hie ik de neaken pooster
fan in ko mei frou fan de PSP ophongen. By de KU koe alles.

Op de VU dêr’t ik Nederlânsk studearre op sneon kaam ik Tony
gauris tsjin – se joech dêre Frysk. Elke kear sei se: ‘Josse, we ha
studinten Frysk nedich, Nederlânsk rêdt himsels wol’.

Doe’t de strjitten folslein ferlitten wiene yn Hendaye – en ik dêre rûn
mei in Attestation de Macron – fielde it oft ik yn in dekôr fan in film
rûn. Bûlevaar, strân, see en huzen helendal ferlitten, sels gjin fûgels
en boatsjes. Ik wachte oant der wat barre soe, mar ik hearde allinne
myn eigen gedachten.

Doe’t yn 1972 in Fryske kommisje wegere stipe te jaan foar myn
roman Forneukte stêd (‘in ferskriklik boek, allinne de titel al’) gong
Tony Feitsma nei Den Haach en wist subsydzje te krijen foar de KU.

Maijos Baita, Hendaye-sur-Mer, 11 juny ’20